Interview met… Jeroen van Unen!

Geplaatst op 22 juli 2019 door Jessica in Boeken / 2 Comments

Interview met Jeroen van Unen

Jullie hebben zijn naam al vaker voorbij zien komen op Reviews & Roses: Jeroen van Unen. Jeroen is een Nederlandse schrijver van fantasyboeken. Afgelopen april verscheen het derde deel in zijn vierdelige Nachtuilen-serie: Het Hart van de Tijger. Op een zaterdagmiddag werd ik door Jeroen, en zijn hoogzwangere vrouw Bo, verwelkomd bij hen thuis in Breda. Daar mocht ik Jeroen uitgebreid aan de tand voelen over onder andere zijn boekenserie en zijn aankomend vaderschap. Na een ruim twee uur durend interview, een leuke fotosessie en heel veel gezelligheid, vertrok ik tevreden naar huis.

Schrik niet, het interview is best wel lang geworden, maar Jeroen had dan ook veel leuks te vertellen! ūüôā

Jeroen van Unen close-upProfiel

Naam: Jeroen van Unen
Leeftijd: 29 (18 juli 1990)
Getrouwd met: Bo
Katten: Loki, Lilith en Frank
Vader van: een zoon
Favoriete film: heel veel van Marvel
Favoriete serie: Black Mirror, Rick and Morty, How I Met Your Mother
Doelgroep: De boeken zijn geschikt voor jeugd vanaf 12 jaar, maar ook als volwassene kun je er zeker van genieten. Ik heb genoten van De Nachtuilen, De Slang van Havilah en Het Hart van de Tijger, en kan niet w√°chten op het vierde deel (titel nog onbekend)!

Sterren

Jeroen over Jeroen van Unen

Jeroen van Unen is een perfectionist, en vooral ook autodidactisch qua schrijven. Ik heb mezelf het schrijven van begin af aan aangeleerd. Ik was goed in Nederlands, maar ik was vooral ook goed in verhalen van anderen niet goed vinden. Hierdoor wilde ik zelf verhalen schrijven. Ik heb heel veel fantasy gelezen, maar ik vond bad guys altijd zo plat. Dat is in films ook heel vaak zo en dat wilde ik doorbreken.

Over ‘s nachts schrijven

Schrijven is een heel groot deel van mijn persoonlijkheid geworden en ook De Nachtuilen is niet voor niks gekozen. Vroeger schreef ik heel veel ‘s nachts. Ik schreef door tot zes uur ‘s ochtends, ging naar bed, stond om 11 uur weer op en ging weer door. Dat is geen goed ritme.

Tegenwoordig schrijf ik nog steeds ‘s nachts, maar ik doe het een stuk minder. De reden hiervoor is dat het allereerst niet zo gezond is. En ten tweede ben ik niet meer alleen. Toen ik deel √©√©n schreef kende ik Bo nog niet. Het gebeurt nog regelmatig dat Bo naar bed gaat en dat ik dan nog tot een uur of twee ‘s nachts schrijf, maar ik heb minder de neiging om de hele nacht door te halen. Daarnaast werk ik ook als ZZP tekstschrijver. Dan moet je wel een beetje een ritme hebben waarbij je op tijd bij een meeting kan zijn.

Over hoe hij zijn dagen indeelt

Meestal schrijf ik drie à vijf dagen per week aan mijn bureau. Ik probeer het wel eens op andere plekken, maar dat lukt nooit zo goed. Lekker achter mijn bureau, koptelefoon op, en schrijven maar. Ik houd altijd twee dagen per week apart voor mijn werkzaamheden als tekstschrijver. Dit lukt niet altijd, want het schrijven van boeken vind ik natuurlijk leuker, haha.

Meestal begin ik ‘s ochtends met schrijven, tot aan het avondeten. Na het avondeten ga ik dan √≥f ontspannen – wat ik minder vaak doe dan zou moeten – √≥f ik ga achter mijn laptop zitten en dan schrijf ik door tot het bedtijd is. Soms pak ik een vel papier en ga ik zitten brainstormen. Dit doe ik vaak alleen, Bo betrek ik er meestal pas bij een latere versie bij. Zij heeft een heel goed inzicht in wat werkt en wat logisch is. In mijn hoofd is altijd alles logisch, maar ik werk het niet altijd uit zoals ik het in mijn hoofd heb. Bo kan dat soort problemen heel goed spotten.

Bo: “Dat vind ik ook wel het prettigste moment, want ik wil ook dat Jeroen zijn verhaal echt Jeroens verhaal wordt, en dat er niet teveel van mijn mening en mijn stem in terecht komt.”

Het Hart van de Tijger

Over het starten met schrijven

Ik wilde niet altijd schrijver worden want ik had als jongetje nooit echt het idee dat schrijven een beroep was. Ik dacht dat het meer iets was dat je ernaast deed. Maar ik las al wel heel veel toen.

Aan het eind van de middelbare school ben ik met een vriend van mij in het Engels fanfiction gaan schrijven. Dat was heel leerzaam. Het heeft ervoor gezorgd dat ik schrijven ben gaan waarderen en dat ik op een gegeven moment zei: ik ga mijn eigen boek schrijven.

Dat heeft wat meer voeten in aarde gehad dan ik toen dacht, maar zo is het wel begonnen. Allereerst, echt heel cliché, in de oude middeleeuwse stijl van de fantasy. Maar ik merkte al bij hoofdstuk drie dat dit niet voor mij weggelegd was. In ieder geval niet op dat moment. Ik ken de gewone wereld natuurlijk veel beter dan een middeleeuwse wereld, dus had ik veel research moeten doen. Dat is niet erg om te doen, maar je moet het wel echt goed doorgronden om het goed te kunnen verwerken. Vooral op die leeftijd dacht ik dat mij dat niet zo snel zou lukken. Dus dat heb ik weggegooid en ik ben in een moderne setting begonnen. Dat werkte wel.

De eerste versie schrijven is altijd het lastigste. Ik ben enorm chaotisch als het op schrijven aankomt. Ik heb de neiging om hoofdstukken weg te gooien en opnieuw te beginnen, tot het perfect is. Maar dat moet ik niet doen. Ik moet gewoon doorschrijven tot het einde en dan kan ik al die hoofdstukken altijd nog aanpassen. Maar de perfectionist in mij die wil dat niet altijd. Tegenwoordig kan ik het al iets beter.

Over wat schrijven voor Jeroen betekent

Het is vooral gewoon altijd bezig zijn met een verhaal in je hoofd. Ik kan nergens naartoe gaan of tien minuten pauze hebben zonder dat ik meteen aan verhaallijnen denk; aan wat ik al heb geschreven en wat ik nog wil schrijven en hoe dingen beter of anders kunnen. In je achterhoofd speelt het allemaal door. Dat vind ik ook het leukste aan schrijven; het is nooit af.

Bo: “Als Jeroen en ik gaan wandelen in het park kan ik een gesprek met hem hebben en halverwege beseffen dat hij gewoon in zijn boek zit! Hij is dan hele scenario’s aan het bedenken, ook al zit hij niet achter zijn laptop. Hij is echt zo’n schrijver die altijd aan het schrijven is.”

Jeroen en Bo van Unen

Over familie

Familie is voor mij altijd: steun, en waar ik tot rust kom. Mijn ouders hebben een hele grote tuin met een zwembad waar ik heerlijk tot rust kan komen wanneer het niet lukt of als het even moeilijk is. Vooral als het mooi weer is gaan wij daar vaak naar toe. Dan ben ik weer helemaal opgeladen als ik weer naar huis ga.

Ze zijn altijd mijn steun geweest, daarom heb ik Het Hart van de Tijger aan mijn ouders uitgereikt. Ik ben in het eerste jaar van mijn studie Economie gestopt om te gaan schrijven en daar waren zij natuurlijk niet meteen enthousiast over. Wie zou dat trouwens wel zijn? Maar ze hebben mij dat wel laten doen en daar ben ik ze heel dankbaar voor. Ik kon verder gaan met schrijven en daarnaast ben ik gaan werken. Zo heb ik het kunnen doorzetten tot het echt bij een goede uitgever terecht kwam.

Over hoe vaderschap hem als schrijver zal be√Įnvloeden

We krijgen een zoontje, en ik denk dat ik, vooral op wat latere leeftijd, dingen erin zou verwerken die hij zegt. Als hij net zo eigenwijs en betweterig wordt als ik was, en altijd het laatste woord heeft zoals ik dat had vroeger, dan zou ik dat soort dingen in verhaaltjes verwerken.

Misschien dat ik juist verhaaltjes voor zijn leeftijd zou willen schrijven. Maar vooral in het begin zal ik wat minder tijd hebben om te schrijven. Daar heb ik echter al rekening mee gehouden; ik ben nu heel veel aan het schrijven aan boek vier, zodat ik er straks even tussenuit kan en nog wel op tijd mijn boek kan uitbrengen.

Over het kiezen van een naam

Bij het kiezen van namen voor de baby zijn de boeken vooral van invloed geweest op welke namen we niet wilden. Ik wil geen naam die uit mijn boeken komt. Tijdens de babyshower hebben we mensen drie keer laten gokken welke naam wij aan ons kind zouden geven en Tobias stond er heel vaak in. Fabian stond er ook een paar keer in, maar dat is het dus niet!

Bo: “Zo’n karakter heeft al een hele persoonlijkheid. Het is dan raar om je ongeboren kind die naam te geven. Dat is al iemand.”

Het is niet een echt persoon natuurlijk, maar in je hoofd is het wel een echt persoon geworden. We hebben uiteindelijk een paar keer lijstjes gemaakt met namen die we leuk vonden. Onze lijsten kwamen redelijk goed overeen.

Bo: “De naam die we hebben gekozen was Jeroen zijn nummer 1 en mijn nummer 2. E√©n iemand had het tijdens de babyshower goed gegokt, maar ze weten dus niet wie. Binnen de familie blijft dat dan heel erg leven. Die gaan dan speculeren: wie heeft het goed, en wat had jij?”

Kat

Over de planning voor boek 4

Boek vier wordt verwacht in het najaar van 2020, waarschijnlijk rond oktober. Oktober zou het mooist zijn; het is dan precies vijf jaar geleden dat De Nachtuilen uitkwam (6 oktober 2015). Dat lijkt me wel leuk.

Wanneer De Nachtuilen vijf jaar bestaat, ben ik ook ruim tien jaar schrijver. Het lijkt mij een mooie gelegenheid om voor de afronding van de serie een grote releaseparty te geven.

Wat betreft wat je van het laatste deel kunt verwachten: dat ik alles ga afsluiten, met één mini lijntje dat open blijft maar niet belangrijk is. Het moet spannend blijven hè. Het is geen open einde hoor, het verhaal is wel echt afgesloten. Maar ik vind het altijd leuk om op de achtergrond nog iets te laten borrelen. Ik wil natuurlijk niet teveel verklappen, maar wat ik nog wel kan vertellen is dat er veel over de geschiedenis wordt verteld van de drie goden.

Over van schrijven naar publiceren en de samenwerking met Luitingh-Sijthoff

Ooit lang geleden, had ik De Nachtuilen bij een kleine uitgeverij ondergebracht. Toen deze ermee stopte heb ik het boek opnieuw bewerkt en doorgestuurd naar verschillende uitgeverijen. Hannerlie Modderman [redacteur bij Luitingh-Sijthoff] koos mijn boek uit de slushpile doordat ze potentie zag in mijn verhaal. Ik heb nog een jaar of twee met haar samengewerkt om het helemaal klaar te stomen en het verhaal om te schrijven naar de derde persoon (het was in eerste persoon). Dat alleen al was een klus van een paar maanden.

Het was een advies van Luitingh-Sijthof. Nadat ik het had uitgeprobeerd bij de eerste hoofdstukken, merkte ik dat het echt veel beter liep. Ik had verwacht dat ik mijn grapjes er niet in kwijt zou kunnen, maar dat lukte wel. En door de overgang naar de derde persoon kon ik ook andere personages meer ruimte geven. In het eerste boek zijn dit slechts twee hoofdstukken, maar per boek komen er steeds meer verhaallijnen bij. Dat kun je in de derde persoon heel goed doen. Van De Slang van Havilah had ik ook al een eerste versie geschreven, dus dat moest ik ook helemaal omschrijven. Maar dat is prima, ik vond het leuk.

En daarna…

Na dat proces word je steeds beter in schrijven en je leert ook veel van de redacteur. Het is een langdurig proces, maar samen maak je er een heel goed verhaal van. Je wordt vooral heel goed in het schrappen van tekst. Ik heb echt tientallen versies van het eerste boek gehad met verhaallijnen die verschoven werden, of weggehaald.

Ik merk dat ik er nu per boek ook steeds beter in word. Want in plaats van dat ze dikker worden, worden ze dunner. Terwijl er meer gebeurt in het verhaal!

Soms vind ik het moeilijk om de opmerkingen van de redacteur in het boek te verwerken. Soms snappen ze dingen niet zoals ik ze bedoeld heb. Dat betekent dat ik het dus niet goed heb uitgelegd. Het moet dan wel zo, maar dan moet ik een andere manier vinden dan zij voorstellen, om het op te lossen. Dat vind ik lastig, maar verder vind ik het herschrijven juist heel leuk. Dat maakt dat het verhaal helemaal tot zijn recht komt en dat je het helemaal strak trekt.

Jeroen van Unen

Over het ontstaan van De Nachtuilen en magie

Ik was veel nachten op en dan begin je wat dingen te verzinnen. Ik las en gamede veel, en keek veel films. Daar haal je allemaal wat dingetjes uit. Mensen trekken bij het eerste boek snel de vergelijking met Harry Potter, vooral het begin, maar in de andere boeken gaat het natuurlijk veel meer een andere kant op. Harry Potter is echter wel ook een inspiratiebron geweest voor het verwerken van magie in de moderne stijl. Niet alleen de boeken, maar ook de films.

Het is mooi om die magie te zien. Je gaat er dan over nadenken: hoe kan dat er bij mij uitzien? Langzaam maar zeker cre√ęer je dan een heel ander magisch systeem. Ik heb heel erg mijn best gedaan om een eigen draai aan zo’n magisch systeem te geven; ik wilde heel graag mijn eigen stem daarin vinden. Het was heel leuk om hierbij kleuren te betrekken die je overal kan mixen en matchen.

Over inspiratie en invloeden

Naast het eerder genoemde Harry Potter, kan je, qua verhaallijnen, ook invloeden terugzien van Terry Goodkind. Ze maken bij mij geen grote epische reis, maar ze bezoeken wel veel verschillende plekken. Dit betrek ik voornamelijk op landen die wij kennen, maar de Denari-eilanden bestaan natuurlijk niet in het echt.

Ook Christopher Paolini (Eragon) heeft mij ge√Įnspireerd. Als tiener las ik dat hij zijn eerste boek op zijn vijftiende schreef. Dat vond ik echt geweldig en toen dacht ik dat ik dat misschien ook wel een keer zou kunnen doen. Langzaam is dat uitgegroeid tot het schrijven van mijn eigen boek.

The Witcher was vooral een inspiratiebron wat betreft humor die ik leuk vind.¬†Ik noem dat altijd serieuze humor: humor die niet per se als humor bedoeld wordt. Dat hij bijvoorbeeld op zijn paard door het land rijdt en het regent. “Looks like rain.” Het is vooral de intonatie die het hem doet.

Maar ook:

Discworld was ook een inspiratiebron. Deels ook door de humor, maar ook de verscheidenheid aan karakters die erin zitten en de absurditeit van de hele wereld; een platte wereld op een schildpad die door de ruimte zwemt. Daar moet je wel een goed voorstellingsvermogen voor hebben om dat te kunnen verzinnen. Hij inspireerde mij vooral ook tijdens het schrijven. Hij heeft zoveel plaatsen op zijn eigen wereld gemaakt. Dat heeft mij ge√Įnspireerd tot het cre√ęren van meer magische plaatsen in de moderne wereld. Zoals de Denari-eilanden en Havilah.

Of deze boeken ook aan te raden zijn aan fans van De Nachtuilen? The Witcher denk ik niet. Dat is een serie voor een net wat oudere leeftijdsgroep dan mijn boeken. Maar de andere twee wel. Discworld is sowieso vanaf heel jong al te lezen (een jaar of 9 à 10 denk ik), al zal je dan misschien nog niet alle volwassen grapjes snappen die tussendoor komen. Maar daarbij is het misschien wel leuk om ze op oudere leeftijd te herlezen. De boeken van Christopher Paolini kunnen vanaf een jaar of 12 gelezen worden.

Een andere die ook leuk is voor fans van De Nachtuilen zijn de boeken van Rick Riordan (Percy Jackson); dat is een beetje in dezelfde sfeer.

Jeroen van Unen

Over het verwerken van bekenden en situaties

Bij het ontstaan van personages zoek ik meestal voor een probleem een oplossing. Dan zou het in een bepaalde situatie handig zijn als iemand dit of dat zou kunnen, of dat Tobias dit of dat leert. Rika is het eerste personage dat ik verzon naast Tobias. Dat is een heel leuk karakter, want ze lijken op elkaar, maar ook weer heel erg niet.

Het is vaak heel onbewust dat er trekjes van mensen die ik ken in mijn personages zitten. Zo spiegelt mijn vader zich een beetje aan de vader van Rika. Mijn vader is als dirigent ook met muziek bezig, en dit gebruik ik in een kleine verhaallijn. Maar het is voor mij gewoon de vader van Rika; ik had het niet bewust bedoeld om mijn vader te weerspiegelen in dat karakter.

Tobias is schijnbaar een beetje op mij gebaseerd. Dat had ik niet bedacht toen ik het schreef. Alles dat je meemaakt, dat vormt je, en dat zorgt ervoor dat je een aantal dingen bedenkt. Maar het is niet één op één vertaald in mijn boek. Voor zover ik weet althans, misschien zit er onbewust wel iets in.

Over het verwerken van locaties

Qua locaties vind je Australi√ę sowieso in boek 2; De slang van Havilah heet niet voor niks De slang van Havilah. In Australi√ę zijn heel veel slangen, spinnen, giftige wezens, en de mensen daar vinden dat heel normaal. Toen ik bij een vriendin logeerde stonden ze gewoon naar een giftige slang te wijzen terwijl ze er vlak naast stonden. Ik blijf er dan ver bij uit de buurt.¬†Ze zetten ook altijd hun schoenen buiten, maar je moet dan wel echt controleren of er geen black widow in zit als je ze aantrekt.

In de Denari-eilanden vind je veel invloeden van de natuur van Australi√ę terug. Ik heb ook een paar weken rondgereisd in Australi√ę en ben ik onder andere de Blue Mountains in gegaan.

Ook Zweden heb ik gebruikt, voor boek 3. Ook deel 4 zal zich hier deels afspelen. Ik vind Zweden een fantastisch land. Het is heel mooi, en zelfs in de hoofdstad heb je heel veel ruimte. Je hebt niet het gevoel dat je opgesloten zit, en als ik in Amsterdam ben heb ik dat gevoel wel. Zo’n stad ademt en dat vind ik heel vet. Ik breng mijn karakter daar graag naartoe.

De Nachtuilen serie

Over favoriete personages

Mijn favoriete personage is Bash. Hij heeft niet voor niks een steeds grotere rol gekregen in de serie. Ik vind hem een heel leuk personage, want hij zit echt op de scheidslijn tussen goed en kwaad. Je weet het niet zeker, en dan denk je het te weten, maar blijkt het misschien toch weer anders. Ik houd van antagonisten, maar dat was volgens mij al wel duidelijk, haha.

Het karakter dat ik in het echt zou willen ontmoeten is denk ik Nalin. Ik zou er dan vooral helemaal van onder de indruk zijn dat hij er is.

Over zijn droomcast voor De Nachtuilen

Sowieso vind ik Johnny Depp altijd een leuk personage, want hij kan heel excentrieke personages spelen. Nalin zou hij goed kunnen, denk ik. Wie nog meer? Robert Downey Jr., maar als wie weet ik niet.

Bo: “Thommes.”

Misschien wel. En Tom Holland als Tobias. Ik denk dat dat wel leuk zou zijn. En voor Rika de actrice die Luna Lovegood speelt in Harry Potter. Die had ik altijd in mijn hoofd als Rika. Zij kan heel zweverig en excentriek overkomen, en Rika is gewoon een beetje excentriek.

Bo: “Ze heeft wel een hele andere vibe.”
Jessica: “Ja, haar vind ik juist beter passen bij een personage als Elianne.”

Ze is wel heel lieflijk inderdaad, Rika is wat harder. Elianne zou ook wel passen. Maar haar zou ik dus ook wel aan het project willen verbinden.

Jeroen van Unen

Over leuke funfacts van en geheimen in De Nachtuilen-serie

Wat bijna niemand weet, maar wat ik wel bewust heb gedaan, is dat de ouders van Anna in het eerste hoofdstuk zitten van het eerste boek. In de auto die verongelukt zat een poster achterin met de tekst Welkom thuis Anna. Ze waren haar aan het ophalen van het vliegveld. Ik heb in elk geval van niemand gehoord dat ze dat gespot hebben. Het was altijd mijn plan dat ze nog een rol zou gaan spelen. In boek één was dat nog één artikeltje, in boek twee nog één. Ik wilde altijd iets met haar doen, maar ik wist nog niet wat. Dat is langzaam wel duidelijk geworden, en nu speelt ze een grotere rol in boek drie.

Wat betreft geheimen kan ik je meegeven dat je moet letten op de rozen. Meer zeg ik niet. Je snapt het in boek vier. Maar het is wel een geheim, en wanneer je het boek leest zal je beseffen dat het op diverse plekken terugkomt.

Over scènes die hij moeilijk vond om te beschrijven

Er zijn twee scènes die ik moeilijk vond om te schrijven. De allereerste scène in het eerste hoofdstuk van boek één; ik vond het heel moeilijk om Tobias ergens neer te zetten, terwijl het op zich niet een heel bijzonder hoofdstuk is. En ik ben heel lang bezig met het opschrijven van een gevechtsscène. Het gevecht aan het einde van boek twee, en het gevecht dat in boek drie in het slot zit vond ik moeilijk om te schrijven. Die slaat zo, en die slaat zo, is supersaai. Je moet er iets interessants mee doen. Ik probeer er altijd magie aan toe te voegen, maar dat moet dan natuurlijk wel magie zijn die ik heb. Je valt heel snel in hetzelfde patroon. Om daar iets nieuws en unieks in te vinden, is lastig.

Over n√° De Nachtuilen

Hierna ga ik een serie schrijven – waar ik nog niks over ga zeggen, maar het zit al wel voor een groot deel in mijn hoofd – en dat is voor een oudere doelgroep. De lezers van De Nachtuilen zijn inmiddels ook een stuk ouder geworden en zij kunnen dan meteen door met de volgende boeken. Qua genre is het modern sci-fi-achtig. Het is niet supertechnisch, maar er gaat wel een technische ontwikkeling doorheen. Het zit een beetje aan de voorgrond van een revolutie. Waarschijnlijk schrijf ik het in de derde persoon, en zijn er misschien meerdere hoofdpersonen.

De Nachtuilen

Over verrassende kwaliteiten en eigenschappen van Jeroen

Ik heb een duister gevoel voor humor; dat zit niet zoveel in mijn boeken.

Bo: “Dat klopt wel ja! Sowieso heeft Jeroen in zijn boeken een veel beter gevoel voor humor dan in het dagelijks leven.” [ligt dubbel]

Ik ben een kattenfan, maar dat is volgens mij al wel duidelijk.

Bo: “Van schrijvers wordt altijd verwacht dat ze goede luisteraars zijn. Dat is geen verrassende eigenschap, maar het is wel waar. Jeroen is een ontzettend goede luisteraar. De laatste jaren is Jeroen ook beter geworden in zichzelf op de kaart zetten. Hij weet zich op zo’n manier te verkopen waarbij mensen hem nog steeds super aardig vinden. Ik zou dat niet kunnen. Mensen zijn bij hem ge√Įnteresseerd en krijgen niet het gevoel “wat een arrogante klootzak”. Dat vind ik echt een talent. Hij is meestal te bescheiden.

Bo: “O! Hij kan heel goed koken! Zelfgemaakte pizza, hmmm! Ik ben nu met verlof, maar normaal gesproken werk ik op kantoor van acht tot half vijf. En omdat Jeroen thuis werkt heeft hij vaak wat meer energie over dan ik. Daarom heeft hij het afgelopen jaar vaak gekookt, en nou blijkt hij daar dus verdorie heel goed in te zijn!”

Over een onbewoond eiland

Dus ik ben gestrand op een onbewoond eiland, met drie personen? En dit moet √©√©n personage uit mijn boeken zijn, √©√©n personage uit een willekeurig ander boek en √©√©n beroemd persoon zijn welke geen familie of vriend is? Ok√©. Het personage uit mijn boek: Bash. Die is heel vindingrijk en die regelt alles wel. Uit een ander boek: Kvothe, uit Name of the Wind. Dat is iemand die alles kan en ook alles in drie seconden leert. Dat is heel fijn om te hebben op een onbewoond eiland. Een beroemd persoon: die vind ik lastig… Benedict Cumberbatch.

Over zijn katten

Loki is echt een sukkeltje, heel aanhankelijk en die moet je overal naartoe begeleiden, want hij snapt het allemaal niet zo goed. Lillith is heel eigenwijs, die gaat vanaf een afstandje alles zitten te bedenken, veroordelen vooral ook. Frank heeft een heel bijzonder karakter. Hij kan heel territoriaal en chagrijnig zijn, vooral naar de andere twee katten. Maar als hij alleen is, is hij super aanhankelijk. Je ziet aan hem meteen dat je ergens mee moet stoppen. Hij is wel een hele loyale kat. Als de andere twee samen met hem buiten zijn, houdt hij ze goed in de gaten. En als ze verdwalen, dan haalt hij ze op.

Jeroen van Unen

Ik dank Jeroen enorm voor dit leuke interview, en Jeroen en Bo voor hun gastvrijheid. Het interview was ontzettend gezellig! Volgend jaar weer?

Wat vond jij het leukst om te lezen in dit interview?

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Ook interessant:

Tags: , , , ,


Geef een reactie

CommentLuv badge

2 responses to “Interview met… Jeroen van Unen!

  1. Ed den Heijer

    Wat een geweldig leuk (en goed) interview! Top om in zo’n persoonlijk verhaal Jeroen nog beter te leren kennen. Hij is inmiddels twee keer bij mij op school in groep 8 geweest en heeft daar hele leuke bijeenkomsten van gemaakt. De Nachtuilen zijn op onze school zeker geland en we staan te popelen om deel 4 te lezen!